Feministofobia

Vinte anos despois da morte de Rosalía de Castro, o vicario xeral do Bispado de Madrid-Alcalá, Jaime Valdés Failde, pronunciou unha conferencia  adicada ó bispo de Madrid, José María Salvador y Barrera poucas horas antes da súa chegada á capital. O título da conferencia foi “Rosalía de Castro”. Nesta conferencia explicábase que Rosalía era sistemáticamente desprezada por moitos críticos e autores, que ignoraban a súa obra sen molestarse en coñecela na maioría dos casos. Pero tamén tiña unha serie de ferventes seguidores, entre eles este bispo vicario de Madrid. Fai este home unha defensa do matriarcado galego e da figura de Rosalía, expoñendo o termo “feministofobia”, como a necesidade que teñen as mulleres para ser tomadas en serio nun mundo de homes, de abandoar a súa propia feminidade. Posto que Rosalía nunca fixo tal, foi vítima desta feministofobia, que despreza o rol femenino e incompatibiliza co mérito lterario ou intelectual.

Esta visión de Rosalía, como nai e esposa coincidente coa perspectiva católica, non deixa de ser un pouco forzada, aínda que roubamos o termo pola súa vixencia. O uso da feminidade como contraposición do feminismo e as súas reivindicacións segue a ser, por desgracia, totalmente actual. Pero voltando á feminidade de Rosalía, non podemos deixar de mencionar a perspectiva de Janet H. Perry, hispanista inglesa que nos anos corenta e cincuenta adicou varios traballos á galega. Explicaba que a figura de Rosalía é basicamente incómoda. Incardínaa dentro dunha tradición precristiá, existencialista e comprometida. Compáraa con Unamuno pola fatalidade da súa obra e a búsqueda de trascendencia, pero, á diferencia do vasco, Rosalía ten a vontade de crear un mundo figurativo propio. Non queda aí a hispanista, e analiza o feito de que a Rosalía maternal non se axustaba ó criterio da burguesía coruñesa nin ós valores esperados dunha dama da súa posición.

Non nos vemos capacitados de atopar a verdade rosaliana. Neste senso correremos o risco de que o vicario xeral nos cualifique de feministófobos e dubidaremos da importancia da feminidade en Rosalía. O seu rostro maternal so nos interesa no que atinxe ó seu celtismo panteísta, no que ela mesma queda misturada coa paisaxe e os sentimentos galegos como unha deusa gaia. E para terminar, e como homenaxe á hispanista e a Filgueira Valeverde, non queremos deixar de mencionar a escolma bilíngüe de 1964 levada a cabo polo  Ministerio de Asuntos Exteriores do goberno fascista de Francisco Franco. Dita edición foi realizada polo recén homenaxeado nas Letras Galegas e traducida ó inglés por Charles David Leary. O misticismo rosaliano estivo sempre moi preto do gusto anglosaxón, do mesmo xeito que o gusto de Filgueira estivo sempre máis no madrileño café Gijón que das hispanistas coñecedoras da obra rosaliana, como Kathleen Kulp ou a mesma Janet Perry.

Recentemente por fin foron traducidas as obras máis senlleiras de Rosalía, Cantares Gallegos e Follas Novas, ó inglés por parte da EDITORIAL TRYMAR. As coidadas e precisas traducións de Francisco Morell e Elena Paredes Alonso fan xustiza á poetisa galega, ofrecendo por primeira vez, ambas obras completas.

new_leaves galician_songs

Anuncios

Etiquetas: , , , , , , ,

About Trymar

Editando e sobrevivindo dende o ano 2000

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: