Coloquio sobre influencias creativas no proceso literario

O próximo día 4 de decembro nós tamén estaremos no Culturgal. Pero non como simples espectadores, deses que andan o domingo ás 18:30 apretados como sardiñas en lata entre os postos. Andaremos no stand do Consello de Cooperativas, como señores, falando sobre influencias literarias, o proceso creativo, a cooperación entre eidos culturais e creadores e todo o que nos dea a cabeza.

Podedes asistir non so para escoitar, se non que podedes participar, comentar e interrumpirnos canto queirades. Nós estaremos encantados de que participemos non so aqueles que nos fixeron o favor de asistir:

  • Eva del Pozo, escritora (Los fantasmas de El Pardo, La fantasma de Meirás).
  • Gabriel Romero de Ávila, escritor (La reina demonio del Río Isis, Nilidiam).
  • Teresa Egerique (concelleira no Concello de Vigo, Deputada Autonómica e coordinadora da Área de Cultura do Comité Executivo Autonómico do PP de Galicia).
  • Ana Castro Antonio (asesora de Innovación Pedagógica en la Universidad de La Salle, autora de diversas obras como “Desarrollo de Aptitudes Psicotécnicas” o “75 Años del Voto Femenino”).

Pretendemos, por medio dun coloquio aberto, descubrir as coincidencias entre os diferentes autores en canto ás influencias recebidas no momento de traballar nos seus respectivos eidos culturais. O peso que teñen o cinema, a televisión, Internet, o comic, etc. no proceso creativo e se este pode considerarse ben como un proceso cooperativo de intelixencias múltiples ou un proceso de enerxía creativa individual enxergado na tradición do autor romántico.

Os tres intervintes son da mesma xeneración pero de diferentes eidos (literatura histórica, literatura fantástica e novas tecnoloxías), polo que as súas aportacións e as súas influencias  ainda que de distintos campos terán alicerces semellantes. Ou non.

Cantos máis participemos, colaboremos e nos  divirtamos, moitísimo mellor. E, se algo sale mal, o responsable será Pablo Morell González, da Editorial Trymar.

hvkwjmn

Non sabemos porqué, nalgún momento, a alguen pareceulle boa idea incluir esta imaxe como imaxe oficial do evento.

Presentación de La reina demonio del Río Isis

Este sábado 26 de noviembre, a partir de las 19:00 horas, estaremos en la librería Cinania de Pontevedra (avenida de Vigo, 12) para presentar La reina demonio del Río Isis, de Gabriel Romero de Ávila. junto al autor estarán la escritora Eva del Pozo y el editor Pablo Morell. Habrá risas, emociones y secretos desvelados. No se lo pierdan.

presentacion_nilidia

La reina demonio del río Isis

Gabriel Romero de Ávila es de esos escritores de los que es muy difícil no sentir sana envidia. Como lector es difícil no sentirse atrapado en su prosa ágil, en la narración espontánea que asombra con cada vuelta de argumento. Juega con las palabras, estirando y encogiendo la percepción, según necesite el relato, que siempre acaba donde nunca se espera. Su poderosa documentación es señal de que bebe de los autores clásicos de aventuras, desde Rice Burroughs hasta Salgari, de Robert Louis Stevenson hasta Julio Verne. Se toma en serio a quien se acerca a sus paginas y esto nos lleva al segundo motivo de envidia.

Como editor es difícil encontrar escritores que tengan claro que escriben libros. Los hay que saldan cuentas, los hay que aspiran a genios y los que reescriben su propia historia constantemente. Pero de los que sólo escriben libros, de ésos que uno compra, se lleva a su casa para leerlos de principio a fin con un gusto obsesivo por descubrir qué pasará después, de esos escritores hay pocos. De los que te dejan con ganas de mas, de los que te arrepientes de haberlos leído tan rápido y, sobre todo, de los que cuando te los vuelves a encontrar en otro título, en otra estantería de otra ciudad y en otra circunstancia, te los vuelves a llevar contigo, porque sabes que ya es parte de lo que te va a acompañar toda tu vida. De estos escritores hay pocos y Gabriel, sin duda, es uno de ellos.

Y de ahí viene mi envidia de editor. Por no haber editado yo su primera obra, Nilidiam, y porqué sé que este autor llegará más lejos que yo. Es lo que tiene el talento, que sólo es fiel a sí mismo y así debe ser. Pero, de momento, aquí está La reina demonio del río Isis, nuestra aventura conjunta. Piratas, gobernadores y demonios, arcanos, encantamientos y amores prohibidos. Pienso disfrutarlo mientras dure.

rio_isis-1

O Nobel de Dylan

Ben está que as cousas sesudas se popularicen, que caian dos pedestais e se acheguen onde vivimos os legos. Penso que isto é unha obriga pedagóxica que non desvaloriza á elevación das artes e a súa necesaria complexidade. Claro que xa postos sobre o que significa cultura popular, non se fíen do meu criterio , que dende Vargas Llosa debo confesar que non coñezo nin oín falar da metade do galardoados co Nobel de Literatura. Non sei se isto é característico do popular, da ignorancia ou simplemente da innecesaria sinceridade, descoñézoo do mesmo xeito que sigo a descoñecer a Mo Yan. Cunha irresponsable autocomplacencia

En calquera caso, ben está que os nobeles caian sobre autores chineses e bielorrusos porque son o gallo co que nos achegamos ó seu traballo, do mesmo xeito que un acaba por ler a Filgueira Valverde, Díaz de Castro ou, xa postos, a Álvarez Blázquez.

E, do mesmo xeito, non entendo que se premie a Bob Dylan e non a Phillip Roth, por citar ó chou. Non podo deixar de imaxinar que é o último grolo da dixestión da contracultura, e que o que viña polo vento vai voltar baixo terra. Ou é simplemente que pertenzo a unha xeneración que cre imprescindible o academicismo á hora de atopar recoñecemento. Algo rincha e non sei qué é.

4d9a2ce096400_DylanArticulo.jpg

Como din Os da Ría, Bob Dylan, é tío ou é tía?

Rosalíadependencia

Recollo o termo da prensa deportiva, para evitar as confusións. Isto non é unha análise de moita miola, como os de Suso de Toro. Non pretendemos ir máis alá da evidencia. E os feitos están aí, ainda que os galegos non os queramos ver. Moito criticar ós anciáns que en lugar de ler a Heideger perderon os mellores anos sachando, pero os que si leron a Heideger non son moito mellores, se é que os houber.

O eido cultural galego sofre dunha “rosalíadependencia” igualiña que a dos nosos anciáns polos seus caciques ou a do Barcelona C.F. por Messi. Non podemos deixar á señora tranquila, ainda non emancipamos da nai das letras galegas, seguimos vivindo na casa materna, agochados á espera de que veña algo mellor que nos permita, polo menos, so comer dos seus táperes e non dos seus tetos.

Xa non é que celebremos os seus aniversarios cunha ansiedade que nos achega perigosamente á confesión de culpabilidade. Morte, nacemento, publicación das obras, todos os eventos da vida de Rosalía son lembrados ciclicamente con obsesión por todos os galegos. Tal día como hoxe leu un discurso na voda dos veciños onde lembrou á súa tía. E pasou o 75 aniversario do seu primeiro bico furtivo e alguén na prensa escribe para cominar ás galegas e galegos a que imitemos tal acto de amor e inocencia.

Disimulamos como podemos e dicimos que é broma todo cando poñemos as camisolas do Rei Centolo ou unha chapa señera, pero é que, en canto nos despistamos, aí hai unha exposición das súas pegadas inmortais, por  non lembrar o número de certames que levan o seu nome. Non podemos evitar tremer  ó imaxinar ós politicos ou os escritores galegos a pensar no título do seu premio. Ou que, pase o pase, os galegos lembramos a Rosalía dicindo “ai, se levantara a cabeza, co sabia que era ela“. Ou que ata cando pensamos nas poderosas figuras intelectuais, políticas ou literarias da Galicia exterior, de Arxentina ata México, non podemos evitar metala a ela tamén, que Rosalía pega con todo. Pola “potencia da súa figura” sexa o que for.

Dende aquí fago un chamamento. Ou ben comezamos coa celebración do “Ano sen Rosalía de Castro” ó xeito de desintoxicación, ou lle pagamos entre todos unha subvención a Pedro Vera para que nos faga un rancio facts de Rosalía.

Pero, mentres tanto, non esquezades pasar por aquí.

galician_songs.jpg

Irmás Cartoné

Confeso que tiña ganas de ler algo editado polas Irmás Cartoné dende que escoitei falar delas á miña amiga Montse Gálvez. A estraña relación entre os editores e a blogueira descoñézoo e, como non son curioso, tampoco o preguntei nunca. O caso é que, nunha desas inoportunas ocasións nas que me vexo obrigado a entrar nunha librería, neste caso Versus, non puiden vencela tentación. Logo pensei que probablemente sería todo o froito dunha conxura. Non é normal que eu entre nunha librería chea de edicións tan bonitas e coidadas en pleno proceso de desintoxicación da miña dependencia de libros bonitos, nin que os das Irmás Cartoné estean pegadiños á caixa, como os caramelos e os donuts, tentando ós obesos irredentos e os lectores caprichosos que non poden evitar propinarse de cando en vez un agasallo por aturar unha existencia tan baleira de sentido ou o disgusto de perdelo seu boli favorito, que todo vale.

O caso é que acabei co Triunfo do ovo nas mans. Escollín este por ser dun autor que descoñecía totalmente, Sherwood Anderson. Tiña diante a Virginia Wolf, Nathanael West ou Edith Wharton, os canallas de Cartoné teñen bo gusto, pero eu precisaba dunha escusa sesuda para aumentala miña torre de  libros pendentes.

A edición gustoume, lembroume a Historias e recetas para Rosiña, o papel da capa, o interior cor oso, o traballo coidadoso que se deixa ver según o lector avanza, a presenza de elementos visuais, como a cizalla xunto á mención ó prelo, a maquetación que tenta alixeirar unha lectura que agocha suxerencias e alusións veladas ou chocantes (ou iso pareceume Anderson) fan da edición das Irmás Cartoné unha experiencia agradable, que deixa unha sensación de ter estado nun lugar agradable, mesmo cando le un libro tan desacougante como o que eu lin. Repetirei, pero o próximo será de Edith Wharton, Anderson require dunha dixestión pausada.

logo-web-negro

O logo é chuliño, non tanto como o noso, pero non está mal.