Tag Archive | aniversario

Aniversario do Marqués de Sade

Tal día como hoxe de hai 275 anos nace Donatien Alphonse-François, o Marqués de Sade, no Hôtel de Condé, residencia pertencente ós Príncipes de Condé, rama menor dos Borbóns. Corenta anos despois este pazo será derrubado e construído no seu lugar o Teatro de Odeón, un dos máis importantes de París e que actualmente segue en funcionamento.

A súa nai estaba emparentada cos mesmos Borbóns que hoxe reinan en España e o seu pai pertencía a unha das familias máis senlleiras da Provenza francesa. Vese que o cura que o bautizou equivocouse e cambioulle o previsto Aldonse polo definitivo Alphonse. A igrexa onde foi bautizado, a igrexa de San Sulpicio, é coñecida por ter no seu interior un sistema para calcular con exactitude os equinocios. Esta utilidade científica, que foi utilizada para determinar exactamente a data da Pascua, valeulle non ser destruída durante a Revolución Francesa.

Todas as circunstancias ó redor dos primeiros anos da súa vida eran as apropiadas para un neno querido da máis alta nobreza francesa do reinado de Luis XV. O rei francés herdou a coroa do seu avó con só catro anos, tendo como rexente ó duque de Orleans, famoso polas súas festas e orxías, intrigas e asasinatos na corte. Cando nace o Marqués de Sade o rei xa ten corenta anos e acaba de morrer o seu ministro, o cardenal André de Fleury, que mantiña baixo control ás amantes e tendencias luxuriosas do rei.

Curiosamente, tamén, ós catro anos, a nai do neno Alphonse decide acompañar ó seu marido as súas viaxes e envía ó seu fillo ó coidado do irmán do seu pai, Jacques François Paul Aldonce de Sade, abade de Saint-Léger d’Ebreuil. Este deixa ó neno baixo o coidado de Jacques Francois Amblet, un monxe que vai acompañar ó marqués de Sade durante case toda a súa vida, chegando a ler e comentar moitas das súas obras e sendo probablemente a influencia literaria máis importante que tivo o Marqués.

ilustraciones-justine-marques-de-sade1Era habitual atopar obras luxuriosas naquel tempo nos escaparates das librerías parisinas.

Anuncios

Rosalía de Castro

Poucas cousas podemos aportar nós á figura de Rosalía. A súa inmensidade permite ainda seguir lembrando e escribindo sobre ela, principalmente porque ainda podemos seguir léndo a súa obra como se fose escrita onte. De todas as Rosalías posibles, a que nós máis disfrutamos é a riseira, a que despreza os convencionalismos e disfruta coa paixón e sensualidade das mulleres coas viviu e creceu. A que despreza ás mulleres da burguesía capitalina e a súa vida social, a que defende a súa obra, o seu traballo e o seu esforzo. E, sobre todo, aprendemos de Rosalía que non somos o noso destino, nin sequera temos que ler o papel que nos destinan. Que o alto prezo da libertade merece ser sempre pagado.

De todas as homenaxes posibles recollemos esta, da web da Real Academia Galega, aparecida na Revista Gallega, de Galo Salinas, o 22 de agosto de 1897, no 12º aniversario da súa morte. Concretamente o poema de Sofía Casanova, de novembro do ano anterior. O que lle deben mulleres como Sofía Casanova a Rosalía o sabían elas ben, que formaban unha tribo aparte, alleas a todo o que non fora o seu esforzo, sempre solitario.

24cor3new_leaves galician_songs

129 aniversario do pasamento de Rosalía de Castro

Tal día como hoxe de hai 129 anos morreu Rosalía de Castro na súa casa da Matanza, en Padrón. Consumida polo cancro, coa doente presenza dos seus seres amados desaparecidos antes ca ela, deixou unha imaxe que non se corresponde coa poetisa, alegre, riseira, optimista fronte aos moitos problemas económicos e persoais polos que pasou ao longo da súa breve vida, muller fortaleza da súa familia e do seu traballo que nin pediu tregua nin lle foi concedida nunca.

Prosista crítica e mordaz, articulista rabuda, crítica amable, e poetisa nai dunha cultura que lle concedeu a inmortalidade a cambio das suas letras. Con Rosalía pouco hai que facer máis que lela, ainda que a potencia da súa obra aínda permite continuas revisións, como as de María Pilar García Negro ou a de Anxo Angueira.

Na Editorial TRYMAR quixemos rendirlle homenaxe e este ano editamos a versión bilíngüe galego/inglés de Cantares Gallegos e de Follas Novas, coas que invitamos ao lector a retomar e ampliar o seu coñecemento rosaliano. A primeira foi traducida ao inglés por Elena Paredes nun traballo elegante e preciso, mentras que Follas Novas correu a cargo de Fran Morell, tradutor amante da obra rosaliana, blogueiro e crítico bragado dos máis sobranceiros nas nosas letras.

É a primeira vez que Follas Novas é traducido na súa integridade ao inglés, mentras que Cantares Gallegos foi editado o ano pasado ao inglés cunha axuda da Xunta de Galicia á editorial Small Stations por Erín Mouré. A edición de TRYMAR é evidentemente mellor, posto que inclúe o orixinal en galego, o que lle permite ser disfrutado na súa complexidade, por non mencionar o feito de que a súa disponiblidade é moito maior.