Tag Archive | autores

La reina demonio del río Isis

Gabriel Romero de Ávila es de esos escritores de los que es muy difícil no sentir sana envidia. Como lector es difícil no sentirse atrapado en su prosa ágil, en la narración espontánea que asombra con cada vuelta de argumento. Juega con las palabras, estirando y encogiendo la percepción, según necesite el relato, que siempre acaba donde nunca se espera. Su poderosa documentación es señal de que bebe de los autores clásicos de aventuras, desde Rice Burroughs hasta Salgari, de Robert Louis Stevenson hasta Julio Verne. Se toma en serio a quien se acerca a sus paginas y esto nos lleva al segundo motivo de envidia.

Como editor es difícil encontrar escritores que tengan claro que escriben libros. Los hay que saldan cuentas, los hay que aspiran a genios y los que reescriben su propia historia constantemente. Pero de los que sólo escriben libros, de ésos que uno compra, se lleva a su casa para leerlos de principio a fin con un gusto obsesivo por descubrir qué pasará después, de esos escritores hay pocos. De los que te dejan con ganas de mas, de los que te arrepientes de haberlos leído tan rápido y, sobre todo, de los que cuando te los vuelves a encontrar en otro título, en otra estantería de otra ciudad y en otra circunstancia, te los vuelves a llevar contigo, porque sabes que ya es parte de lo que te va a acompañar toda tu vida. De estos escritores hay pocos y Gabriel, sin duda, es uno de ellos.

Y de ahí viene mi envidia de editor. Por no haber editado yo su primera obra, Nilidiam, y porqué sé que este autor llegará más lejos que yo. Es lo que tiene el talento, que sólo es fiel a sí mismo y así debe ser. Pero, de momento, aquí está La reina demonio del río Isis, nuestra aventura conjunta. Piratas, gobernadores y demonios, arcanos, encantamientos y amores prohibidos. Pienso disfrutarlo mientras dure.

rio_isis-1

Editar en Galicia

Debo recoñecer que antes de escribir isto que espero que lean dediquei un bo rato a pensar o título axeitado. Non quixera dar a impresión de que é duas cousas: primeiro, unha explicación do traballo de editor. Despois de máis de quince anos facéndoo non son quen de explicalo. Tíñao máis claro cando empecei que agora, o que significa que se me pasou o arroz, creo. Outra cousa que non vai ser este post é unha queixa, nin superficial nin fonda, da situación do sector. Para nós a cousa nunca estivo ben, así que non nos podemos queixar hoxe máis que onte. Unha vez que temos claro o que non quere ser este post, imos con el. E o que sexa finalmente, mellor que o decidan vostedes a que o diga eu.

Non é ningún secreto que os editores galegos, como colectivo, non están satisfeitos coa política cultural da Xunta de Galicia, particularmente co referente á promoción e apoio ó libro. Xa non se trata de que axudas directas ó libro estean a desaparecer a unha velocidade que impide a adaptación a novos modelos productivos. Ou que directamente se ignoren as necesidades específicas deste campo. Noutras comunidades existe un apoio certo, máis ou menos efectivo, pero é indubidable que son a expresión dun compromiso das Administracións co eido cultural, que non deixa de ser un campo económico.

En Galicia, do mesmo xeito que no resto do Estado, existe unha confrontación aberta cos creadores e coa industria cultural. E non se pode alegar que se trata de cuestións económicas, posto que non hai tanto que a Xunta de Galicia, tamén co Partido Popular dirixíndoa, facía gala das súas empresas culturais, apoiándoas abertamente, con maior ou menor fortuna, pero cunha aberta intención de apoiala.

Contrasta ista política coa actual, cando observamos que ás feiras internacionais, fóra de invitar ás empresas, invítase directamente a autores, e sen aviso previo ós seus editores; cando todo o que se ofrece é a oportunidade de expor novedades nun stand para logo doar estes libros ás bibliotecas das Casas de Galicia; cando se aproveita a presencia da literatura galega nas feiras para falar de Camilo José Cela e non daqueles outros outros que, tendo pasado case toda a súa vida neses países, deixaron maior pegada da súa terra e da cultura que se supón debe defendela Xunta.

O certo é que a Administración galega vive de costas ás súas empresas, que son as crean valor, traballo e as que poñen enriba da mesa o seu risco económico e persoal para sacar diante esa cousa estrana e cada vez máis escasa coñecida como “libro galego”. Nada varía a nosa situación persoal, logo. Tampoco pretendemos que varíe. É so que hoxe nos deu por nos laiar de tanta publicidade institucional e insustancial.

 

Los fantasmas de El Pardo

Retomamos la colección KÉKERES después de un tiempo parada. La literatura en castellano también tiene lugar en la EDITORIAL TRYMAR por medio de esta colección, donde han aparecido algunos de los mejores libros editados en el último decenio. En este caso editamos un título que  no desemerece ninguna de nuestras obras anteriores. Los fantasmas de El Pardo bebe de Mark Twain, de Wenceslao Fernández Flores, de Cunqueiro y de los mejores fabuladores del siglo pasado.

Haciendo gala de un sentido del humor, de una inteligencia y una sensibilidad fuera de lo común, la escritora Eva del Pozo nos retrata a los dos jefes de Estado que murieron en el palacio de El Pardo, Alfonso XII y Francisco Franco. El dictador, al fallecer, se encuentra con el rey, que espera aburrido desde hace años la presencia de algún compañero. Parte de su castigo divino será soportar a un compañero tan soso para el gusto libertino de los borbones. Por su parte, Franco observa año tras año como el país donde dejó todo “atado y bien atado” va deshaciendo los lazos que le asfixiaban hasta convertirse en el pais joven y esperanzado de la Transición.

Como unos fantasmales don Quijote y Sancho, debaten y se revuelven contra su destino, sonriendo a veces y lamentándose otras de su fortuna. Añorando a los que dejaron atrás, los placeres y el mismo transcurso de los días, su añoranza y sus deberes de fantasmas ocupan estas páginas divertidas y bien documentadas. El lector novel descubrirá dos personajes que se escapan de la Historia para hacerse más humanos que nunca una vez muertos. Y el lector erudito se asombrará al recordar infinidad de pequeñas historias y anécdotas que son, al fin y al cabo, las que conforman nuestras vidas.

los fantasmasEste viernes 11 de septiembre, en la librería Cinania, de Pontevedra (Avenida de Vigo 12), presentaremos Los fantasmas de El pardo con la presencia de la escritora. Además de recordar lo que hacíamos cuando atentaron contra las Torres Gemelas, recordaremos lo que hacían estos dos personajes, Franco y Alfonso XII, mientras estuvieron vivos, y fantasearemos sobre lo que habrán hecho una vez muertos. Escucharemos historias que salen en el libro y otras que no salen. En cualquier caso, están garantizadas la diversión, el buen rollo y un montón de historias insólitas.

Eva del Pozo nace en Vigo en mayo de 1972. Estudia Empresariales y Relaciones Laborales en la Universidad de Vigo, aunque su gran vocación siempre ha sido la Historia Contemporánea. Ha desempeñado diversos puestos en el sector de la formación y de la industria farmacéutica. Así mismo ha colaborado con diversas isntituciones de carácter empresarial y relacionadas con la mujer en Vigo. Fruto de sus inquietudes nace su primera novela, La fantasma de Meirás, y ésta que el lector tiene en sus manos, LOS FANTASMAS DE EL PARDO.

O mozo Sade

O pequeno Sade só tiña seis anos, dos que tan so os catro primeiros vivira coa súa nai e dous pechado nun mosteiro, baixo a tutela do abade Amblet, cando a súa nai decide abandonar ó seu pai e recluírse nun convento de París. O pai de Sade era o embaixador francés ante o príncipe de Colonia, o católico Clemente Augusto de Baviera, pertencente ós sete príncipes electores do rei alemán.

O tío abade do neno Sade era coñecido polos seus estudos sobre Petrarca e polo seus gustos sexuais descontrolados. De feito, anos máis tarde, sería detido nun prostíbulo acusado de escándalo. Ós dez anos o neno Sade abandona o mosteiro onde vivía, pero non a presenza de Amblet, o seu tutor, co que vivirá mentras estuda cos xesuítas en París, no liceo Louis-le-Grand, que ainda actualmente é unha das máis prestixiosas escolas de todo o mundo. Nesta época é un estudante mediocre, pero un voraz lector que xa escribe as súas primeiras obras, que son correxidas e comentadas por Amblet. Gustáballe principalmente a filosofía, e a historia, mentres que na escola ensínanlle esgrima, música, danza e todas as materias que debía coñecer un neno da máis alta nobreza francesa. Por suposto, os coñecementos que adquiría xunto a Amblet non se incluían na escola, onde si aprendeu alemán, italiano e provenzal. Gustáballe principalmente a pintura, e soia pasear polo Louvre, que xa estaba aberto ó público despois de que a familia real francesa o cambiara por Versalles.

Ós 14 anos entra nunha prestixiosa Academia militar que so admitía ós fillos das mellores familias. Alí ascende rapidamente na élite do exército frances chegando a segundo tenente no Reximento Real de Infantería. Ós 16 anos vai loitar na Guerra dos Sete Anos a Menorca, na toma de Mahón. Alí dirixe catro compañías e morren máis de catrocentos dos seus compatriotas, pero a súa heroica actuación valeulle gran prestixio e percorrer toda Europa e as frontes de Prusia e Constantinopla, acadando éxitos militares e chegar ó grao de capitán. Os seus méritos concordan co seu heroismo, pero non é feliz no exército, posto que considera que as envexas frean a súa carreira. A súa incapacidade de cortexar ós seus superiores ou de asistir ás reunións de camaradas contraponse coa súa tendencia á diversión desenfreada e a súa tendencia a desbaldir. O seu pai repréndelle varias veces, pero o mozo Sade conquire mater a súa simpatía por medio do seu tío, o abade.

Con 18 anos pode comprobar, xunto a todo París, os tormentos ós que é exposto Damiens, o home que tentou matar ó rei Louis XV cun coitelo envelenado. Despois de lle arrincar unha confesión con torturas, chegando o reo a tentar suicidarse cortándose os xenitais, torturárono publicamente con tenaces fervendo, despois arrincáronlle unha man con xofre e sobre a ferida verqueron cera, chumbo e aceite fervendo. Despois de varias horas, con cabalos tentaron desmembralo, non o conqueriron e tiveron que lle cortar os membros cun machado. Despois disto o seu corpo, ainda con vida, foi arroxado ó lume. Impresionoulle ó mozo Sade a capacidade do público de vitorear e animar ó verdugo Sanson e ós seus dazaseis asistentes nesta tarefa durante catro horas. É curioso que o fillo deste verdugo sería o executor do fillo do rei Louis XV, posto que o oficio pasaba de pais a fillos.

P1070216_Paris_IV_place_hotel_de_ville_patinoire_noel_rwk_zps6549ba38Actual praza Grève de París, onde executaron a Damiens hai máis de 250 anos. A brutalidade do acto abriu o debate sobre a tortura en toda Europa.

Aniversario do Marqués de Sade

Tal día como hoxe de hai 275 anos nace Donatien Alphonse-François, o Marqués de Sade, no Hôtel de Condé, residencia pertencente ós Príncipes de Condé, rama menor dos Borbóns. Corenta anos despois este pazo será derrubado e construído no seu lugar o Teatro de Odeón, un dos máis importantes de París e que actualmente segue en funcionamento.

A súa nai estaba emparentada cos mesmos Borbóns que hoxe reinan en España e o seu pai pertencía a unha das familias máis senlleiras da Provenza francesa. Vese que o cura que o bautizou equivocouse e cambioulle o previsto Aldonse polo definitivo Alphonse. A igrexa onde foi bautizado, a igrexa de San Sulpicio, é coñecida por ter no seu interior un sistema para calcular con exactitude os equinocios. Esta utilidade científica, que foi utilizada para determinar exactamente a data da Pascua, valeulle non ser destruída durante a Revolución Francesa.

Todas as circunstancias ó redor dos primeiros anos da súa vida eran as apropiadas para un neno querido da máis alta nobreza francesa do reinado de Luis XV. O rei francés herdou a coroa do seu avó con só catro anos, tendo como rexente ó duque de Orleans, famoso polas súas festas e orxías, intrigas e asasinatos na corte. Cando nace o Marqués de Sade o rei xa ten corenta anos e acaba de morrer o seu ministro, o cardenal André de Fleury, que mantiña baixo control ás amantes e tendencias luxuriosas do rei.

Curiosamente, tamén, ós catro anos, a nai do neno Alphonse decide acompañar ó seu marido as súas viaxes e envía ó seu fillo ó coidado do irmán do seu pai, Jacques François Paul Aldonce de Sade, abade de Saint-Léger d’Ebreuil. Este deixa ó neno baixo o coidado de Jacques Francois Amblet, un monxe que vai acompañar ó marqués de Sade durante case toda a súa vida, chegando a ler e comentar moitas das súas obras e sendo probablemente a influencia literaria máis importante que tivo o Marqués.

ilustraciones-justine-marques-de-sade1Era habitual atopar obras luxuriosas naquel tempo nos escaparates das librerías parisinas.